Vele jaren later, toen de vader van kleine Sjah een oude Sjah was geworden en kleine Sjah wijs genoeg was, werd de kleine Sjah volgens traditie de Grote Sjah en de baas van MelraaH. Omdat grijs nu eenmaal zijn lievelingskleur was werd alles grijs in de stad MelraaH. Afgrijselijk grijs. De huizen, de straten, de kleren...

 O ja dat heb ik al verteld… Wat ik nog niet heb verteld is dat op een dag een jongetje uit de stad MelraaH op de zolder van zijn huis een kleurpotlood vond. Daarmee begon hij de mooiste tekeningen te maken en schreef ermee op de muren in de stad. Dit tot ergernis van de grote Sjah. “Er is een kleurenterrorist in de stad. Die moet gevonden en gestraft worden! ” riep de Grote Sjah toen van alle daken. Hij stuurde zijn grijsgrauwe soldaten op pad. De jongen werd echter niet gevonden en er kwamen steeds meer kleurige tekeningen in de stad. 

Toen loofde de Sjah een beloning uit. Mensen doen immers alles voor geld! Wie de jongen wist te vinden zou echt rijkelijk beloond worden. Op een morgen werd er op de grote paleisdeur van de Grote Sjah geklopt. Er stond een klein jongetje voor de deur. Toen hij vertelde dat hij de kleurenterrorist heel goed kende en wist waar hij zijn tekeningen maakte mocht hij onmiddellijk binnen komen. “Waar dan?” vroeg de Grote Sjah nieuwsgierig. Het jongetje vertelde het hele verhaal aan de Grote Sjah. “In een geheime grijze grot waar voor de ingang een enorm grijs rotsblok ligt. Dat alleen met een geheime toverspreuk vanzelf opzij gaat. “Welke toverspreuk?” vroeg de Sjah onmiddellijk. “Grijsgrijzegrijst!” zei het kleine mannetje.

 De Sjah liet zijn grijsgrauwe soldaten het hele land DnollaH af zoeken, maar nergens konden zij een de geheime grijze grot vinden. De geheime grijze grot met de grijze rots werd niet gevonden. Toen liet de Grote Sjah het jongetje weer bij hem komen. En maakte hem uit voor een leugenaar. ”Jij hebt dat verhaal van die grot verzonnen…!”

“Nee hoor, ik heb het niet verzonnen,” zei het mannetje, “ik lieg niet.”

“Oh nee? Wie heeft het dan verzonnen?” riep de grote Sjah met overslaande stem. “Wie DAN?”  Eventjes was het stil in het paleis. Iedereen hield zijn adem in. Het enige wat je hoorde was het tikken van de grote grijze klok aan de grijze paleismuur. “U!” sprak het kleine mannetje ineens. Het leek net alsof hij de stilte met een scherp mes doorsneed.  “U, Grote Sjah! U heeft het allemaal verzonnen. Kijk maar…” Het kleine mannetje haalde een keurig opgevouwen stukje papier uit zijn jaszak en hield het voor de neus van de Grote Sjah, wiens mond van verbazing wagenwijd open zakte. Het velletje bestond uit wel duizend en één aan elkaar geplakte stukjes papier. Eén kant was met een kleurpotlood helemaal grijs gekleurd. Op de achterkant was een verhaal geschreven over een grote grijze geheime rots en een geheime toverspreuk die luidde: grijsgrijzergrijst!

 Het was de tekening die de Grote Sjah ooit gemaakt had op school, toen hij nog een Kleine Sjah was. “Hoe kom jij hieraan?” vroeg de Grote Sjah. “Heeft mijn moeder ooit uit de prullenbak gevist voor u, om het ooit terug te geven. Ze zat bij u in de klas en vond het zo zielig dat de tekenjuf uw tekening had verscheurd. Dat ze de versnipperde tekening aan elkaar heeft geplakt en haar hele leven heeft bewaard. Om hem ooit aan u terug te geven. Ook heeft ze één kleurpotlood bewaard. Om die, als ze zelf kinderen kreeg, aan haar eigen kind te kunnen geven. Zie, dat kind dat ben ik.”

 Iedereen dacht dat de Grote Sjah verschrikkelijk boos zou worden.  Een tijdje keek de Sjah van het papier naar de jongen en weer terug.  Toen bleef zijn blik hangen op het papiertje dat hij ooit met liefde had gemaakt! Zijn ogen begonnen te glinsteren. Zijn bolle wangen kregen een rode kleur en er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht. Wat? Nee toch…? Ja echt!  De Grote Sjah begon te lachen en riep: “Vanaf vandaag wordt alles anders en heet ik vanaf nu de Sjah van Blabla. En wie kleurige fleurige verhalen wil horen moet bij mij zijn.” Het kleine mannetje werd zijn persoonlijk kleurmeester en mocht bij alle verhalen die de Sjah van Blabla verzon een mooie tekening maken. Zo werd MelraaH weer een kleurige en fleurige stad.

 ©  Wijnand Stomp geïnspireerd door “ Haroen en de zee van Verhalen”, van Salman Rushdie. In het kader van Nederland schreeuwt om Cultuur 20 november